Situatie:

Ik ben in de woonkamer bij mijn ouders, in gesprek met mijn vader. Mijn moeder komt plots binnenrennen en, terwijl ik dus druk in gesprek ben met mijn vader, breekt ze heel dwingend in in het gesprek want ze ‘moet’ wat vragen. Ik heb toen mijn grens gesteld en gezegd dat ik nu even in gesprek ben en dat ze maar even moet wachten. (Ik heb een gruwelijke hekel aan dit gedrag van mijn moeder – ik ken haar niet anders dan dat ze niet weet of kan aanvoelen wanneer het kan om in een gesprek in te breken en dat ze dit ook niet op ‘normale’ en vriendelijke wijze kan. Het gaat altijd heel lomp, abrupt en dwingend.) Al heel mijn leven stoor ik me hier aan, dus ik was trots dat ik mijn grens gesteld heb tijdens het gesprek met mijn vader.

Ik zag mijn moeder wel weer driftig de kamer uitgaan naar de keuken, maar heb er verder niet bij stilgestaan.

Een kwartier later kwam mijn moeder weer binnen, heel geagiteerd en gestressed. Ze viel meteen tegen me uit, weer met die dwingende harde stem. Dat ze iets had willen vragen, en dat dat niet kon, en dat ze niks snapt van mijn communicatie en dat ze altijd op haar tenen loopt als ik er ben, dat ze altijd het gevoel heeft op haar tenen te moeten lopen als ik er ben. Het werd allemaal op verwijtende toon gebracht, met harde stem en in een slachtofferrol. Ik wilde er op in gaan en uitleggen dat ze best iets mag vragen, maar dat de manier waarop ze dat doet mij stoort als ik bezig ben. Maar ze was alweer weg, liep gewoon bij me weg en deed de deur dicht. Dus zat ik tegen een dichte deur te praten.

Ik voelde me overrompeld, klein, maar ook boos en geschokt. Het is heel lang geleden dat mijn moeder op die manier tegen mij uitgevallen is. Ergens heb ik het idee gehad dat dat tot het verleden hoorde, dat dat nooit meer zou gebeuren. Mijn vader en mijn man waren erbij toen mijn moeder zo uitviel, maar er was niemand die het voor mij op nam en ook niemand die iets tegen mij zei nadat mijn moeder weggestoven was naar de keuken. Net alsof er niks gebeurd was. Dat deed pijn. Ik voelde mij niks, een nobody. Een lege huls.

Toen ik aan mijn vader vroeg wat hij er nou van vond, wat er gebeurde, zei hij "Zo is ze nou eenmaal" en "Dan weet je waar ik mee leven moet". Sja daar heb ik niks aan toch…

Het is nu een week later, en ik heb mijn moeder sindsdien niet meer gesproken. Ik heb er geen behoefte aan, ik voel me gekwetst door haar uitval, haar verwijten en vooral de mxe1nier waarop ze zich naar mij toe geuit heeft. Mijn moeder heeft ook niks meer laten horen. Als ik haar wel weer spreek, wil ik terugkomen op dit voorval, want dxedt pik ik niet. Zo tegen mij uitvallen en vervolgens weglopen als ik het er over hebben wil. Ze mag het gerust oneens zijn met me of me kritiek geven, we hoeven het niet altijd eens te zijn. Maar juist de manier wxe1arop ze met me om is gegaan, pik ik niet (meer!). Ik ben een volwassen vrouw, geen kind!

Een aantal dagen geleden was mijn vader hier, zonder mijn moeder. Het eerste waar hij over begon toen hij binnenkwam, was mijn moeder. En hij zei dat ik in het vervolg maar meteen naar mijn moeder moet luisteren en antwoord geven als zij iets komt vragen, dat zou een hoop ellende besparen. En ze heeft nou eenmaal ADHD en autisme, het is nou eenmaal een moeilijke vrouw, bla die bla.

Nou dxe1xe1r word ik dus alleen maar pissiger van! En dit is, zoals het vroeger ook ging. Mijn moeder viel uit of werd boos op me en van mijn vader moest ik het allemaal maar pikken en inslikken, hij kwam nooit voor mij op, hoe fout mijn moeder ook was. Nee, ik moest me maar aanpassen aan haar buien en kuren.

En dxe1t maakt me zo boos! Ik heb me het grootste deel van mijn leven aangepast aan mijn moeder. Aan mijn vader. Aan mijn ex, aan mijn omgeving, aan alle anderen. En daar ben ik me bewust van geworden en dat dxf3e ik niet meer. Ik hou rekening mxe9t, maar niet meer ten koste van mezelf! Ik hxf3ef mezelf niet klein te maken en weg te cijferen, alles te pikken wat anderen mij aandoen. Ik hoef geen ‘ja en amen’ te zeggen op wat een ander vindt, zegt of doet en dat doe ik dus ook echt niet (meer)!

Ik heb mijn vader gezegd dat ik dat dus niet ga doen. Dat mijn moeder zich ook aan de fatsoensnormen dient te houden, ook al heeft zij ADHD en autisme, dat betekent nog niet dat zij zo met een ander kan en mag omgaan. Mijn moeder mag mij alles zeggen en vragen, mits zij dit op normale wijze doet, zonder dwang, gesnauw of gegrauw. Ze is niet mxe9xe9r dan ik en zij dient mij met respect te behandelen. Zodra ik mijn moeder zie of spreek, zal ik haar dit ook zeggen. Wie denkt ze wel dat ze voor zich heeft?!

Ja ja ik ben er nog, maar ik heb een hele tijd geen zin gehad om te schrijven. Het was niet nodig.

Ik ben gelukkig niet in een langdurige depressie geraakt, maar het heeft toch wel even wat moeite gekost om weer op acceptabel nivo te komen. Het is een tijdje niet goed gegaan tussen mijn man en mij, omdat er problemen waren in de familiesfeer bij mijn man en dat had zijn weerslag op onze relatie. Het ging zelfs zo ver dat mijn man zich heeft laten opnemen, omdat hij het allemaal even niet meer aankon en hij rust nodig had.

Gelukkig ligt deze periode weer ruim een maand achter ons. Het was voor mij zwaar om alleen voor de zorg van mijn kindje te staan. Net 2 maanden moeder en er dan alleen voorstaan is best heftig. Maar goed, ik heb het overleefd en we gaan weer verder.

Ik geniet vol op van mijn dochtertje en haar ontwikkeling, het is een heel makkelijk en vrolijk kind en ik hou waanzinnig veel van haar.

Momenteel ben ik bezig om mijn sociale netwerk uit te breiden maar ik merk dat ik het zo spannend vind, dat de drempel erg wordt voor me. En waar ben ik dan precies bang voor?

• om af te wijken, anders te zijn
• om op te vallen
• om gezien te worden
• om te mogen zijn zoals ik ben
• angst dat wanneer anderen mij beter leren kennen, mij echt kennen, ik ‘door de mand val’, niet goed genoeg ben
• angst om veroordeeld te worden, ik werk immers niet, zit in de wao. Zullen anderen dat wel begrijpen?
• heb ik wel voldoende in huis voor een vriendschap? Ben ik wel de moeite waard?
• heb ik de ander wel genoeg te bieden?
• kan ik mijn grenzen wel stellen?
• dxfarf ik mijn grenzen wel stellen?
• kan ik mijn grenzen wel voelen en bewaken?
• kan ik een vriendschap wel volhouden?
• wat zal een ander van mij verwachten?
• kan ik wel aan die verwachtingen voldoen?
• ik wil niet afwijkend zijn maar ben het wel

Etcetera…

Maar goed, ik ga proberen om hier weer wat regelmatiger te schrijven.

Leuk als je blijft meelezen met mij

Schreef ik op 18 juni.

Grotendeels waar, maar na de geboorte van mijn dochter bleek dat ik heel snel heel somber werd. Dit heeft dan toch weer te maken met mijn verleden, met hoe en wie ik nu ben.

In het ziekenhuis, alleen op mijn kamer, kwamen ‘savonds na de bevalling de eerste nare gevoelens en gedachten. Ik voelde me heel verdrietig en somber, ondanks dat ik een prachtige dochter had gebaard. Aanvankelijk schoof ik het af op babyblues of kraamtranen. Het zou wel overgaan!

Echter, toen ik eenmaal thuis was ging ik snel achteruit. Steeds somberder, steeds verdrietiger. En echt het gevoel alsof mijn medicatie totaal niks meer deed. Na 2 weken heb ik aan mezelf toegegeven dat ik me weer depressief voelde. Ik kon er niet onderuit… Daarna heb ik me ontzettend teleurgesteld gevoeld. Teleurgesteld omdat ik txf3ch wxe9xe9r depressief geworden was. En ik daar geen enkele aanleiding toe zag. Waarom dan toch depressief?! Het was al een hele lange tijd geleden dat ik me zo gevoeld had, dat was ruim 1,5 jaar geleden…

Door de teleurstelling kreeg ik ook weer last van zelfhaat. Volgens mijn man leg ik de lat veel te hoog voor mezelf, maar dat vond ik niet. Het deed me zoveel verdriet dat ik toch weer die nare gevoelens had, en nog wel zonder reden. Ik voelde me zo teleurgesteld. En dan nog alles wat bij zo’n depressie hoort: schuldgevoelens, irritatie, wantrouwen, geen contact kunnen maken, enorme zelfhaat.

Het voelde als een afgang voor me. Voelde me zwak, minderwaardig, stom, een slechte moeder ook nog… Een mislukkeling, een looser. Het was heel erg moeilijk om hulp te vragen bij de professionals. Want daarmee gaf ik aan mezelf toe dat er dus echt iets aan de hand was. Ik was niet de happy, energieke pasbevallen mama die ik zo graag had willen zijn. Ik voelde me een wrak, bang voor andere mensen, bang voor hun oordeel als zij zouden weten dat ik me zo voelde als ik me voelde: depressief. Bang dat ze zouden oordelen dat ik nooit aan een kindje had moeten beginnen, zo van ‘Zie je wel…’ Dat wakkerde het gevoel van mislukken nog meer aan. Maar zonder hulp zou ik het niet gaan redden…

Ik heb een aantal heftige gesprekken gehad met diverse hulpverleners. Die mij allemaal probeerden te verzekeren van het feit dat mijn gevoelens heel normaal zijn nu, dat ik wxe9l een goede moeder ben en dat ik nu eenmaal depressiegevoelig ben (Auch! Dat wilde ik nou net niet horen, ik was in de overtuiging dat ik niet meer depressief zou worden omdat ik zo hard gewerkt had, zoveel geleerd had…en omdat ik er in mijn ogen geen reden voor had.)

Het heeft even geduurd, maar nu merk ik dat het erkennen en aanvaarden van het feit dat ik depressiegevoelig ben, dat dat risico er nou eenmaal inzit bij mij, wel ruimte geeft om nu op een gezonde manier met de depressie om te gaan. Doordat ik me verzette en erg bleef hangen in de teleurstelling, kon ik niet voor mezelf zorgen en proberen om de depressie te accepteren.

Nu lukt dat wel wat beter, ik probeer op een positieve manier naar mezelf te kijken en mezelf de ruimte te geven om mezelf te zijn. Mxe9t sombere gevoelens dan maar. Ik zal moeten leren, accepteren, dat dit bij mij hoort en dat het ook wel over zal gaan. Niet meer denken dat het nooit meer gebeuren zal, want de teleurstelling is elke keer weer groter (na iedere depressie dacht ik dat het nu echt nooit meer gebeuren zou – wat val je dan enorm in een gat als dat wel zo blijkt te zijn. Een zwart gat dat elke keer groter is.)

Op een andere manier tegen mezelf aankijken dus, en inderdaad minder streng zijn. Mezelf niet veroordelen en omlaag halen. Niet invullen wat anderen van mij zullen vinden en denken, want dat is dan toch allemaal erg negatief terwijl ik niet weet of dat echt zo is. Niet in al mijn valkuilen trappen. Het zijn niet voor niks valkuilen.

Misschien was ik inderdaad wel erg streng voor mezelf. Een zware zwangerschap en een heel zware bevalling. Wennen aan de nieuwe situatie. Een overprikkelde echtgenoot omdat het voor hem ook allemaal erg wennen is. Waardoor we irritaties jegens elkaar kregen en samen in de negatieve spiraal naar beneden gaan. Zo moet het niet!!!

Ik voel me nu wat minder depressief, probeer elke dag naar buiten te gaan, afleiding te zoeken, minder gexefrriteerd te reageren als mijn man dingen niet meteen begrijpt of anders ziet. En mezelf de ruimte geven. Het is zoals het is, niks forceren, mezelf niet dwingen om te zijn zoals ik me nu niet voel.

Het klinkt makkelijk, maar is een hele klus. Maar het gaat me wel lukken, want dat wil ik gewoon.

Verder geniet ik heel erg van mijn dochter (godzijdank gaat dat allemaal wel goed en is mijn gevoel naar haar puur en niet afgekapt), het is een prachtig mensje en ik vind het heerlijk om haar mama te mogen zijn. Het is allemaal nieuw, het is allemaal wennen, ook de rol die ik nu ten opzichte van mijn man heb is veranderd, alles is veranderd. Meer zorgen, meer verantwoordelijkheden, meer angsten. Maar dat is allemaal normaal, en hoort erbij.

Voorlopig hou ik deze weblog toch nog even aan om te schrijven, ook omdat de nieuwe weblog nog niet helemaal af is. Aanvankelijk vond ik het een afgang (ja alweer) om hier ‘te moeten toegeven dat het toch niet zo lekker gaat’ maar na een goed gesprek met mijn man heb ik ingezien dat het geen teken van zwakte is, maar een teken van vooruitgang, eerlijk zijn naar mijzelf.

Dus. Toch nog een lang stuk geschreven…

I’ll keep in touch!

Op 23 augustus 2009 is mijn kleine meisje geboren.

Ze is helemaal gezond en doet het hartstikke goed! Ik ben zielsgelukkig en geniet met volle teugen van mijn kleine wondertje.

Lieve mensen,

ik zie net dat ik reacties heb gekregen, waarvan ik geen melding heb gehad. Vandaar dat er nog niets is geplaatst. Jammer dat het notificatiesysteem van web-log.nl blijkbaar niet goed functioneert.

Ik ben inmiddels ruim 34 weken zwanger en het wordt nu steeds zwaarder, zowel lichamelijk als ook psychisch. Het hoort er allemaal bij hoor, geen gekke dingen, maar toch wel zo belastend dat ik de laatste week niet zo happy ben. Minder stabiel, dat klinkt beter.

Ik ben erg geneigd me in mezelf terug te trekken, ik heb behoefte aan rust en het op mij kunnen laten inwerken van alle nieuwe dingen die ik ondernomen heb, het laten bezinken van alle informatie rondom zwanger zijn en bevallen die ik op de cursussen gekregen heb. Hetgeen ook erg meespeelt, is dat ik in een rouwproces zit met betrekking tot de relatie met mijn moeder. Ik mis het gewoon ontzettend dat zij er voor mij is, dat zxedj een keer de volwassene is en dat ik eens het kind mag zijn, zeker zo met de naderende bevalling. Maar de rollen zijn al heel mijn leven omgedraaid geweest, het is een illusie dat ik ooit van haar zal krijgen wat ik nodig heb op emotioneel gebied. Ik weet dat, heb het geaccepteerd, verwacht het ook niet meer maar het doet wxe9l nog steeds pijn.

Verder ben ik erover na aan het denken om een nieuwe weblog aan te maken, mede in het kader van afscheid van mijn oude leven, mijn verleden. Er gaan heel nieuwe hoofdstukken aanbreken en dat is goed, maar ik vind het allemaal niet meer zo op deze weblog passen. Mocht het zover zijn, mogen jullie natuurlijk allemaal weer meelezen. Ik hou jullie op de hoogte, zal niet zomaar verdwijnen hoor!

Tevens heb ik minder tijd en ruimte nu om op anderen te reageren, om met iedereen mee te lezen. Ik doe mijn best, maar het lukt niet altijd. Bovendien zal ik over niet al te lange tijd mijn handen vol hebben aan mijn kindje en het moederschap. Ik hoop dat jullie daar begrip voor hebben!

Vandaag waren wij bij Baby-Extra, dit is een buro dat zwangeren met psychische klachten begeleidt. Had ik mij een half jaar geleden nog opgegeven voor een cursus ‘Baby en Bord*erl*ine’, toen mij vandaag gevraagd werd of ik daar nog interesse in had wist ik heel zeker dat dat allemaal al achter mij ligt. Ik heb er niks meer mee, hxf3ef er niks meer mee. Ik ben er klaar mee. Ik weet wie ik ben, wat ik kan, wat ik wil, hoe ik met lastige dingen om kan gaan, hoe ik in elkaar steek, waarom ik zo ben geworden als ik was en nu ben ik eindelijk mezelf, na al die jaren therapie, graven, pijn en verdriet. Dat voelde ik vandaag weer zxf3 goed! Ik ben way beyond groepstherapie, praten over problemen, in de knoop zitten met mezelf en er niet meer uit kunnen komen. Tuurlijk heb ik ook mijn moeilijke momenten maar die worden steeds minder en minder en ik kan ze goed handlen.

Het leuke was dat de mevrouw van Baby-Extra er hetzelfde over dacht omdat ze dat gevoel ook bij mij had. Ze heeft er alle vertrouwen in dat het allemaal goed zal gaan en dat en ons allemaal goed zal afgaan betreffende de baby. Zij had ook echt het idee dat ik dat allemaal niet (meer) nodig heb. Fijn dus dat anderen dat ook opmerken!

De laatste puzzelstukken zijn op hun plek gevallen nadat de diagnose van mijn moeder bekend werd. Daarna kon ik dingen herleiden, herzien, de intentie achter bepaalde handelingen begrijpen. Begrijpen waarom zij zo is en wat het met mij gedaan heeft. Natuurlijk was dit ook een heel proces dat me bijna 2 jaar heeft gekost maar het waren wel de laatste losse eindjes. Mijn verleden was niet fijn, ik ben gekneusd en gekwetst door het verleden maar het speelt geen hoofdrol meer maar een bijrol (soms dan). Ik kan het loslaten voor wat het is, ik ben me op mijn toekomst aan het richten. Nieuwe plannen maken, leuke vooruitzichten, vertrouwen en geloof in mezelf. Het is de laatste maanden ontzettend hard gegaan en ik ben echt wel blij en trots op mezelf.

Ik had het er met mijn man over, en hij zit precies op hetzelfde nivo in zijn leven. Hij weet wie hij is, wat autisme inhoudt en voor hem betekent. Nu is hij bezig met zich op de toekomst richten, verder gaan, plannen maken. Het is heel mooi dat onze processen zo samenvallen, we hebben heel veel aan elkaar op deze manier.

En het voelt gewoon hartstikke lekker dat ik kan zeggen dat ik het verleden los- en achter mij kan laten. Nee hxe9b gelaten!

Ik ben trots op mezelf. Ik hou van mezelf. Ik mag er zijn. Ik ben waardevol. Ik heb net zoveel rechten als ieder ander! Geen mantra’s meer, maar waarheden!

Zo mensen, even tijd voor een update.

Allereerst, ik merk dat de zwangerschap steeds verder vordert. Een dikkere buik, hardere schoppen, meer beweging en in toenemende mate klachten (bekkenpijn, harde buiken e.d.). Maar dat hoort er allemaal bij! Vandaag ben ik precies 30 weken zwanger, het wordt nu steeds spannender want vanaf 37 weken kan ons beebje gewoon al komen!!! Dat is over 7 weken al! Ik kijk heel heel heel erg uit naar ons kindje, ben supernieuwsgierig naar de baby. Het is zxf3 ontzettend gewenst en welkom, ik kan gewoon niet wachten! Hetzelfde geldt voor mijn man. Hij is er ook heel veel mee bezig en heeft onderhand ook geen geduld meer tot de baby er is. Hartstikke mooi om te zien en mee te maken, we genieten ons samen helemaal suf!

De combinatie teveel afspraken en nieuwe dingen achter elkaar plannen xe9n zwanger zijn heeft me erg veel energie gekost. Ik probeer nu beter te doseren en niet teveel tegelijk te willen, hoewel ik dat wel moeilijk vind nu de vaart er een beetje in zit! Ook nemen nu de medische afspraken meer en meer toe en daar gaat ook veel energie in zitten, samen met het zwanger zijn.

Wel blijf ik bezig met oefenen en het gaat goed, het laat me goed vxf3xe9len. Heerlijk! Stel je bij oefenen voor het aanspreken van een andere zwangere vrouw hier in de straat & haar hulp aanbieden (!!!) omdat ze veel ziek is, (vreemde) mensen duidelijk groeten (oogcontact, lachje, gesproken woord), small talk tijdens bv bloedprikken of wanneer ik de buurvrouw te lijf loop. Het gaat me steeds beter en makkelijker af. Omdat het nu steeds spontaner gaat zijn de reacties die ik terugkrijg ook steeds spontaner; mensen vinden het leuk als ik contact met ze maak! Ik mag er gewoon zomaar zijn. Nog steeds een wonderlijke, maar oh zo goede ervaring!

Ook nieuw: mensen die graag hier op bezoek willen komen (dat wordt spontaan gevraagd), mensen die ons spontaan uitnodigen om langs te komen als wij toch in de buurt zijn en mensen die weer een keer willen afspreken nadat we onlangs afgesproken hebben. Het initiatief hoeft dus niet eens altijd bij ons te liggen, mensen vinden het xe9cht leuk om contact met ons te hebben, tijd met ons door te brengen, ons beter te leren kennen! Ik had niet kunnen denken dat het zxf3 ontzettend goed voelt om gewaardeerd te worden zoals ik ben, sowieso dxe1t men dat zou doen! Ik heb mezelf altijd zoveel negatiefs voorgehouden, mezelf omlaag gehaald, veel te kritisch geweest naar mezelf (okxe9 daar ben ik nog steeds goed in haha). Het feit dat ik dat nu kan zien, kan voelen en ervaren ja dat is gewoon een openbaring. Dit gun ik iedereen en wie weet inspireer ik anderen wel door hier te vertellen hoe het mij vergaat.

Ook met betrekking tot mijn ouders lukt het nu dan xe9cht steeds beter om afstand van hen te nemen. Op emotioneel vlak bedoel ik daarmee. Ik heb het idee dat ik mijn ‘puzzel’ grotendeels voltooid heb; alle stukjes passen in elkaar. Die duidelijkheid heb ik nodig (gehad) om weer verder te kunnen. Het onderzoeken van mijn verleden en mijzelf in therapie was niet voldoende, het is voor mij heel belangrijk geweest om te weten dat mijn moeder een stoornis in het autisme spectrum heeft en dat dat de reden is dat ze reageert zoals ze reageert, dat ze is wie ze is. Ze is heel belangrijk voor me en ik ben dat ook voor haar, omdat zij nu veel van mij leert. Ze ziet hoe ik vooruit ga, is daar trots op en leert hoe het ook anders kan. Dat het belangrijk is jezelf te kunnen zijn, jezelf voorop te stellen, jezelf op waarde te schatten, er te mogen zijn zoals je bent. Want sja een deel van mijn karakter is gevormd door mijn moeder. Door haar waarden en normen, die je als kind overneemt, ziet als normaal.

Anyway, ik durf haar nu af te remmen of te stoppen als ze teveel aan me trekt of aandacht vraagt. Ik zeg ook gewoon tegen haar dat ik niet alles wil weten en dat ze een hulpverleenster (nou ja wel een aantal meer) heeft voor bepaalde zaken. En ze accepteert dat. Waar ik kan ben ik duidelijk en vertel ik uit mijn eigen ervaring. We begrijpen elkaar beter, de communicatie is beter en gegroeid. Het zal natuurlijk nooit een gezellige moeder-dochter-relatie zijn zoals ik die graag zou willen, want wat zij niet kent, kan ze mij ook niet geven (inlevingsvermogen bijvoorbeeld), maar ik weet wel dat zij op haar manier enorm haar best doet.

Ook zie ik hoe scheef het zit tussen mijn vader en moeder. Hoe ze telkens weer in hun oude patronen belanden en deze niet weten te doorbreken, ondanks cursussen, voorlichting en hulpverlening. Ze kunnen niet met maar ook niet zonder elkaar. Daar waar zij mij vroeger voor nodig hadden/gebruikten, zeg ik nu dat dat hun eigen zaak is en dat ze het zelf moeten uitzoeken. Ze zijn al zo lang samen, ze hebben voor elkaar gekozen, nou maak er dan samen ook wat van, zoek het samen uit of ga uit elkaar. Maar ik ga niet meer in die bemiddelende rol zitten die me zo vreselijk veel energie kost xe9n verdriet doet. Want ik wil helemaal niet weten xf3f ze ruzie hebben en wxe1arom ze ruzie hebben. Zoek het maar uit! En sowieso: Ik heb mijn eigen leven! (Wow stoer om dat zo te zeggen haha!)

Zelfs mijn angst om mijn vader te verliezen is … ja xe1nders. Natuurlijk wil ik hem nooit kwijt, maar het zal ooit een keer gebeuren. Voorheen was die gedachte ondraaglijk, daar kon ik echt heel erg somber van worden. Nu kan ik het meer zien als iets dat ook bij het leven hoort en dat het leven ook weer verder gaat. Voorheen kon ik nooit voorbij dat punt kijken en bleef ik steken in de wanhoop en verdriet. Bij mijn moeder heb ik gek genoeg het gevoel dat zij wel 90 jaar wordt en dus nog heel geruime tijd hier zal zijn. Maar mijn vader sja hij wordt al 73 en heeft steeds meer gebreken. Hij heeft in 2007 een CVA gehad (meerdere gedurende langere tijd bleek achteraf) en is daarna nooit meer de oude geworden. Hij is nog meer op zichzelf, het is nog moeilijker om contact te maken en om er achter te komen wat zich in hem afspeelt. Ook krijg ik de laatste weken alarmerende signalen van mijn moeder (bang dat hij weer een CVA heeft gehad omdat zijn gedrag weer extremer geworden is) maar ook van vrienden/familie (hij heeft geen of weinig levenslust, is een aantal maal zomaar omgevallen met zijn fiets – overigens zou hij dat nooit zelf toegeven, hij liegt nog liever, al loopt hij met een blauwe elleboog en een zere knie vol vocht). Die dingen maken me bang, maar ik probeer me niet mee te laten slepen in angst hem te verliezen, zie ook zxedjn aandeel hierin. En tevens richt ik me op het nieuwe leven dat komt en mij nodig heeft, het begin van iets nieuws, een heel nieuw tijdperk voor mij. Zoals het zou moeten zijn.

Ik kan nog wel veel en veel meer schrijven, maar ik denk dat het voor degene die het al tot voor zover heeft gelezen nu wel meer dan genoeg zal zijn!

Het is heel kort samen te vatten: Het gaat gewoon goed met me, ik groei en ik leer, ik haal de emotionele achterstand van jaren in. Ik word emotioneel volwassen. Eigenlijk ben ik stiekum best wel trots op mezelf!

Lieve reageerders op mijn weblog,

het lag niet aan jullie dat jullie reacties niet gepubliceerd werden; ik ben er vaak zelf wat traag mee. Dat komt omdat ik ze in de email al lees en dan vergeet ik ze vaak even goed te keuren. Ik ga echt opletten dat ik jullie reacties na het lezen meteen goedkeur zodat ze zichtbaar zijn op de weblog.

Jullie reacties worden zxe9xe9r gewaardeerd en zijn waardevol voor mij!!!

Liefs

Iam

Om te beginnen heb ik onze afspraak van zaterdag laten vervallen, omdat xedk het niet trek (en mijn man ook niet, maar daar gaat het nu even niet om). De afspraak met mijn vriendin en haar Amerikaanse gezin heb ik ook afgezegd en ik heb voorgesteld of het goed is dat wij naar hen gaan, een week later, zodat we zelf bepalen wanneer we weer weggaan.

In verband met wat zwangerschapsklachten (mogelijk bloedarmoede en mogelijk diabetes)  zijn er weer 2 extra afspraken bijgekomen voor de komende week en ik moet helaas stoppen met de ijzertabletten. Die tabletten begonnen net wat te werken tegen de extreme vermoeidheid, ik verwacht dat dat dus wel weer terugkomt. Maar goed het is allemaal nodig voor de onderzoeken etc en ik doe alles wat voor mijn kleintje gedaan moet worden.

Gister ben ik bij mijn the*rap*eut geweest, we hebben een heel goed gesprek gehad.

Ik was behoorlijk down en uitgeput toen ik bij hem kwam. Hoe dat komt weet ik maar al te goed: ik ben over mijn grenzen gegaan. Teveel dingen ondernomen en gedaan die mij teveel gekost hebben. De planning was veel te snel en ik heb niet bij mezelf stil gestaan of het voor mxedj wel goed was. Valkuil! Ben alleen bezig geweest met hoe het voor mijn man is, of hij niet over zijn grenzen gaat, of hij niet teveel prikkels heeft, of hij zich wel goed voelt. En zelf gewoon maar doorgaan en zoals ik nu merk, dat werkt niet.

Ik zal dus xe9cht meer aandacht aan mezelf moeten besteden. Bewuster van mezelf worden; hoe voel ik me, hoe zal iets voor me zijn, kan ik op zo’n korte termijn wel weer een nieuwe afspraak of uitdaging aan? En dat is iets dat moeilijk voor me is, bij mezelf stilstaan. Het zit niet in mijn systeem. Als er naar mij gevraagd wordt vind ik dat eng en ben ik bang dat ik ‘gezien’ word, maar tegelijkertijd is het wel erg belangrijk dat ik aandacht krijg en dat ik zelf mijzelf aandacht geef.

Mijn man doet zijn best, maar ziet bepaalde signalen, stemmingen etc. niet, hij is vanwege zijn autisme gericht op feitelijkheden, kan zich toch vaak moeilijk verplaatsen in mij en in wat ik nodig heb. Dat voelt erg eenzaam, hoewel ik hem dat niet kwalijk neem.

Maar mijn gevoelens zijn er ook, en die moet ik niet meer overslaan of negeren. Het verhaal heeft 2 kanten. Ik hoef mijn emoties en gevoelens niet te negeren omdat mijn man ze niet ziet of herkent. Als ik mezelf rot voel vanwege gedrag dat voortkomt uit mijn mans autisme, hoef ik niet steeds rekening met hem te houden en zijn gedrag te excuseren, ik mag ook (MOET) naar mezelf kijken en wat het met mij doet, wat ik dan nodig heb, zodat in ieder geval ikzelf rekening kan houden met mezelf. Het is niet zo dat ik dat van mijn man verwacht, want sja wat je niet ziet, begrijpt of herkent kan je moeilijk aangerekend worden. Maar ik kan hem in ieder geval wxe9l duidelijk maken hoe ik me voel en vragen of hij iets voor mij wil of kan doen.

En dan kom ik meteen bij het tweede punt; hulp vragen voor mezelf. Dat vind ik nog steeds zo moeilijk. Nog altijd kan ik maar heel moeilijk inschatten wanneer ik me aanstel, of wanneer ik hulp nodig heb. Ik wacht daardoor vaak te lang met vragen.

Ook het hulp vragen aan mijn man vind ik moeilijk; heel vaak reageert hij ‘grumpy’ als ik hem vraag om iets te doen voor me (kop thee maken, iets voor me pakken etc, dingen die lastig zijn nu ik behoorlijk hoogzwanger aan het worden ben). Het is niet leuk als ik afhankelijk van hem ben en hij reageert negatief, dan durf ik geen tweede keer meer te vragen, bang voor afwijzing. Hij zegt ook gewoon ‘daar heb ik geen zin in’. Sja het xeds natuurlijk eerlijk tot op het botte af maar het doet wel pijn. Natuurlijk heeft hij het recht te weigeren, maar anderzijds, er zijn nu situaties waar ik meer hulp bij nodig heb ivm de zwangerschap en de klachten die daarmee gepaard gaan.

Wat het dus ook weer lastig maakt, is dat hij hier ook niet ziet wat ik nodig heb. Veel dingen zijn niet logisch voor hem en hij vergeet heel veel van wat ik hem vraag of zeg, waardoor bepaalde dingen niet gebeuren en ik het toch weer moet vragen. Wat dus weer heel lastig voor me is. Als voorbeeld: een volle wasmand die naar zolder moet bv. Hij signaleert dat gewoon niet, die kan er rustig dagen staan. Het is voor mij altijd weer de afweging zal ik het te vragen of niet? Hoe is zijn humeur nu? Wat is een goed moment? Wordt ik niet toch weer afgewezen of vergeet hij het niet? Was blijft hier ook rustig dagen in de machine zitten, dat vergeet hij gewoon al heb ik het gevraagd. Dus wat er uiteindelijk gebeurd, is dat ik het maar zelf doe. Omdat ik bang ben voor die afwijzing of zijn grumpyness soms.

Iemand met autisme leeft met een strakke indeling en planning, komt daar iets onverwachts tussendoor dan kan er heel prikkelbaar gereageerd worden omdat de planning niet meer klopt en hij/zij daardoor verward raakt. En ja dat kan iets heel simpels als vragen om de was op te hangen o.i.d. al veroorzaken. Spontaniteit is erg moeilijk voor mensen met een stoornis in het autisme spectrum.

Nou ja in ieder geval vanmorgen hebben we echt staan bekvechten, ik had het zxf3 ontzettend gehad allemaal!

Alles is feitelijk voor mijn man, als ik zeg dat mijn bekken pijn doet, zegt hij ‘Jaha, zwanger hxe9?’ of ‘Ja dat hoort er nu eenmaal bij.’ Maar het lukt hem niet om zich in te leven in mij, te bedenken wat het dan betekent voor mij en welke rol hxedj daarbij zou kunnen spelen. Vragen of hij dan iets voor me kan doen, wat ik nodig heb. Al is het maar gewoon even aanbieden om een kop thee te zetten ofzoiets. Het logische vxe9rder denken, een conclusie kunnen verbinden xe1xe1n, aanvoelen wat een ander wel eens nodig zou kunnen hebben, iets dat voor mensen zonder autisme een gewoonte is, dat kxe1n hij gewoon niet.

Anyway, ik zit vol met frustraties. Ik ben veel te veel met mijn man en anderen bezig, maar niet met mezelf. Dat zou dus wel moeten. En wat me pijn doet, is dat mijn man dat dus niet kan en doet, die emotionele steun, het begrip, het meedenken dat ik wxe9l doe naar ham toe en dan nog wel zoveel dat ik niet eens meer met mijzelf bezig ben (as in: Teveel).

Bij mijn man gaat het niet automatisch, ik moet alles uitleggen, verklaren en dus ook vragen. En soms zou ik gewoon willen dat het hier ook eens vanzelf gaat, dat mijn verdriet gezien wordt, mijn grenzen gezien worden, dat ik het niet helemaal alleen hoef te doen. Mijn man is echt geen boeman, maar af en toe heb ik xe9cht last van zijn autisme. Die gevoelens mogen er zijn, ik moet ze niet (meer) wegstoppen want dan ga ik weer stapelen, hetgeen zou kunnen leiden tot de neiging om mezelf pijn te doen, depressief te raken etc. En dat wil ik niet meer. Dus mijn gevoelens mogen er zijn, nxe1xe1st het bestaan van het autisme van mijn man. Ik hoef het hem niet kwalijk te nemen (wat ik dus ook niet doe) maar ik hoef ook niet mijn eigen emoties te verbergen en weg te stoppen.

Mezelf serieus nemen dus in ieder geval. Oefenen met hulp vragen, al is dat thuis behoorlijk lastig en weet ik nog niet hoe we (?) dit moeten gaan aanpakken. Misschien iets wat ik met mijn PGB’ster kan bespreken, want het is wel belangrijk.

Overigens heb ik het idee dat het een onduidelijk stuk tekst is geworden, maar ik ben emotioneel doodmoe, het is allemaal even teveel.